Waar we eerder nog verrast werden door een stereotoren met cassettespeler, maakten we vanmorgen kennis met een automatische Nutella dispenser. Duitsland heeft veel gezichten. De Nutelle smaakte goed en met genoeg brandstof startten we aan de route naar de top van de Brocken.
We laten de stad snel achter ons en rollen de Harz binnen, De Harz is het noordelijkste middelgebergte van Duitsland en de naam van verschillende natuurparken (Naturpark Harz (Sachsen-Anhalt) uit 2003, Naturpark Harz (Niedersachsen) uit 1963, Naturpark Südharzuit 2010). De hoogste berg is de Brocken met 1142 meter, die tot het Nationaal Park Harz behoort. Dit nationale park beslaat ongeveer tien procent van het gebergte. De Harz is van oudsher een mijnbouwgebied.
Los van al die feitjes van Wikipedia vinden wij het vanaf de eerste meters al Harztikke mooi allemaal. Veel gravel, een mooi meer, nog meer gravel en nog weinig mensen. Voor elf uur vieren we deze prettige start van de dag met koffie en taart.
Daarna volgt meer Harz en een klim die met de oplopende temperatuur al flink wat vraagt van het lichaam. Maar voor we aan de klim naar de top van de Brocken beginnen is er kans om de benen even te laten rusten, water in te slaan en meer eten.
De Brocken is dus 1142 meter hoog en onze route naar dat hoogste punt is 16 kilometer lang. De top van de Brocken ligt in de voormalige DDR en was voor de val van de muur verboden gebied. De omgeving was populair onder smokkelaars en is nu populair onder wandelaars, iets waar wij als fietsers dan weer minder fan van zijn. Dit komt met name door de achteloosheid waarmee de gehele breedte van het pad wordt gebruikt door de wandelaars.
Desondanks bereiken we zonder fysieke dan wel verbale aanvaringen de top van de Brocken en zijn we de Duitse grens gepasseerd. De 16 kilometer hadden we in ongeveer anderhalf uur afgelegd, de weg naar beneden ging aanzienlijk vlotter. Luid bellend waarschuwden we de eerder genoemde wandelaars voor we met snelheden boven de 50 kilometer per uur over de asfalt route naar beneden rolden.
Onderaan de Brocken waren we getuige van de alom bekende Oost Duitse sportcultuur, kinderen van amper zes jaar werden op 1 persoonsbobsledes op wieltjes een betonnen baan opgestuurd. We hebben een paar afdalingen bekeken en toen lonkte de laatste tussenstop van de dag, de ijsstop.
Na twee aardbeiencoupes trotseerden we de laatste hoogtemeters voor ons hotel in Trautenstein. Bij het reserveren via de mail ontvingen we al reactie in het Nederlands en bij aankomst werd duidelijk dat we bij een onvervalst Ik Vertrek stel logeren. De sfeer is goed, de wasmachine is beschikbaar en dat is voor iedereen beter. De halve liter weizen ohne alcohol verdwijnt snel en het diner smaakt goed.
Voldaan van de prestatie van de dag kijken we uit naar de dagen die nog komen, we zitten weer helemaal in het fietsbestaan, trappen, eten, slapen und so fort und so weiter.
