25 mei 2022 kwamen Marco en ik na ruim 850 kilometer op de fiets aan bij de Brandenburger Tor in Berlijn. Vier jaar en een dag later stappen we weer op de fiets, ditmaal met bestemming Dresden. In de tussentijd is er veel gebeurd en zijn er veel kilometers gefietst maar het verveelt nog steeds niet.
Het eerste idee was COpenhagen maar de treinverbinding liet ons onze fietsen niet meenemen, na een korte appwisseling werd het Dresden. De bestemming maakt ons eigenlijk weinig uit, het gaat toch vooral om de route en daar is Co meester in. De route begint dit keer in Houten waar Co op een huis past en we treffen elkaar daar na de ochtendspits.
De fietsen worden behangen met de tassen en er wordt vooral al veel gelachen. Het is dan al ruim 25 graden en het zal alleen maar warmer worden, we hebben geluk dat het nagenoeg windstil is. De rijwind die creëren heeft een verkoelend effect, waar wind mee een windstille hitte zou veroorzaken en tegenwind zou interne verhitting tot gevolg hebben.
Vanaf de eerste kilometer is het alsof we nooit zijn afgestapt en trappen lekker richting ‘t Oosten waar we na veertig kilometer in Amerongen bij de Proloog stoppen voor de eerste van vele deegtraktaties en vers water.
Ter hoogte van Arnhem rijden we langs het spoor terwijl de ICE trein uit Duitsland ons tegemoet komt waarmee we volgende woensdag weer terugreizen. Verder loopt de route met regelmaat door een lommerrijke omgeving die de temperatuur goed doet. In Zeddam kent Co nog een broodjeszaak en na een korte stop trappen we door en de grens over Duitsland in.
We bereiken rond half zes het hotel en Bocholt en besluiten nog wat versnaperingen te halen bij de lokale Edeka. Na een zeer welverdiende douche lopen we naar downtown Bocholt en dat stelt weinig voor maar voorziet vooral in de nodige koolhydraten voor morgen. Tevreden sluiten we de dag af in een te warme hotelkamer en type ik dit in de wetenschap dat dit het eerste verslag is dat mijn inspiratie en meest trouwe volger niet zal lezen. Dank je wel pap!
01-03-1946 27-03-2026