Om redenen die we zelf ook nog niet hebben kunnen doorgronden hadden we de ramen open de airco niet aangezet. Zo genoten we optimaal van de matige bedden en de langs denderende treinen achter het hotel en het verkeer voor het hotel. Verder sliepen we prima…..
Het ontbijt maakte weinig goed en zo vertrokken we net voor tien uur aan een bescheiden route van net geen 100 kilometer. In de schaduw van het park was het zowaar frisjes de eerste kilometers, gecombineerd met compact gravel waren we, gezien de nacht en start van de dag, erg in onze nopjes.
Na 30 kilometer was er goede espresso, apfel schorle, een broodje en een erdbeerenplunder en dat deed ons goed. De daarop volgende kilometers zijn qua umgebung niet bijzonder inspirerend maar we genieten evengoed van het weer en het fietsen. De wetenschap dat we aan het einde van de route het Teitoburger wald naturpark ingaan stemt ons ook positief.
Een prachtige single track door het bos doet ons ook goed en voor we de eerste soort van klim op de reis tegenkomen stoppen we voor de hittekoepel verplichte ijsstop. De klim is langer dan steil en onderweg denk ik aan de eerste klim vier jaar geleden onderweg naar Berlijn. Minder steil dan deze maar voor mij toen zeer indrukwekkend, Marco stond boven vrij lang te wachten tot ik aankwam. Nu trapten we gebroederlijk omhoog en daarna met een flinke vaart naar beneden.
De laatste kilometers naar het dorp zijn een afdaling met haarspeldbochten en dan een lange rechte afdaling waar we gierend als kleine kinderen met meer dan 50 kilometer per uur richting onze bestemming rollen. Het hotel heeft een lichtelijk oost Duits concept en we hebben zowaar een appartement met twee slaapkamers tot onze beschikking.
Voor het diner lopen we naar een naastgelegen hotel dat geen beschikbaarheid had en waar het linnen op tafel ligt. Op slippers, met korte broek, t-shirt en fietsbrillen op brengen we wat kleur op het terras dat verder overheersend grijs of kaal is.
Bis morgen.
