De kasteelbedden waren goed, de regen was heftig vannacht en onze kleding en schoenen nog niet heel erg droog toen we wakker werden. Met minimale verwachtingen togen we richting de receptie en het ontbijt. Nadat we een deur doorgingen, kwamen we in de centrale hal met veel hout, hoge plafonds en statige schilderijen. De ontbijtzaal met uitzicht op de tuin hadden we voor ons alleen. We werden hartelijk ontvangen en kregen de vraag of het kaarsje op onze tafel wel of niet aangestoken moest worden.
Onder een van de kroonluchters namen we plaats en na een eerste ronde buffet kregen we onze vers gebakken eieren. Buiten trokken de laatste wolken weg en maakte plaats voor de zon, onze schoenen hadden we daarom op de parkeerplaats gelegd in de hoop dat ze nog wat droger zouden worden. Ondertussen deden we nog een paar rondes buffet en sloten af met meer dan fatsoenlijke koffie.
Na een hartelijk afscheid en een zeer vriendelijke rekening en tips over een vergelijkbaar hotel dat de eigenaar in Oostenrijk heeft stappen we op. Eerste stop is de supermarkt na anderhalve kilometer, na gisteren zijn alle repen en suikers op en worden aangevuld. Wat nog niet was aangevuld was het kettingvet, Marco had per ongeluk de bijna lege verpakking ingepakt en na de regen van gisteren kon de ketting wel wat smering gebruiken. Bij het verlaten van Teutschental passeren we de lokale John Deere trekker waar Marco de eerste beste monteur om kettenolie vraagt en hij wordt op zijn wenken bediend, poaahhhhhhh.
Vanzelfsprekend vieren we dit kleine geluk bij de eerste gelegenheid die koffie mit kuchen verkoopt. Het is dan kwart voor elf en we zijn 12 kilometer onderweg op een route van 114 kilometer naar Oschatz, het gaat lekker. Dan volgen er goed geasfalteerde wegen en strak gravel waardoor we met een gezond tempo Leipzig naderen. Om kwart voor één hebben we dan ook genoeg voortgang geboekt om bij een zeer hip koffietentje in Leipzig een extra espresso te drinken.
Het is ondertussen dus al de hele ochtend droog en de temperatuur loopt ook weer op tot ruim boven de twintig graden. Na zes en een halve dag trappen geeft het lichaam en dan in het bijzonder de benen zo nu en dan een teken van vermoeidheid. De koffie en taart zijn dan ook een noodzaak om de klagende benen te kalmeren. Mentaal is er heel soms de twijfel of nut en noodzaak van deze onderneming maar die twijfel verdampt in de prachtige omgeving en het goede humeur en de lol.
Net buiten Wermsdorf met nog een paar kilometer en hoogtemeters te gaan wordt de doorgang gespertt door een wit rood afzetlint. Met wat burgerlijke ongehoorzaamheid wil ik al onder het lint door duiken maar besluit het even uit te rollen om te zien of er aanvullende informatie te vinden is. Achtung – Heute – Jagd was genoeg voor deze twee wilde bokken genoeg reden om te gehoorzamen en een bosje om te trappen.
Als we uiteindelijk het bos uitkomen strekt zich een prachtig glooiend landschap uit met ontelbare groentinten en breed lachend dalen we af richting Oschatz. Bij aankomst voor het hotel zien we vier mannen op fietsen elkaar tevreden high fiven en horen wat Nederlands en besluiten aan te sluiten. De vier zijn gemiddeld zeventig lentes jong en ook op de fiets onderweg naar Dresden, Co en ik besluiten tevreden dat we dus nog minstens dertig van dit soort tripjes in het vooruitzicht hebben.
Morgen naar de Gouden Ruiter.
